Historia złotego panaceum cz.1 Krystyna z Atlanty

Choroby, Zdrowie | 0 komentarzy

Być zdrowym do końca swoich dni jest życzeniem chyba każdego człowieka. Chorujemy dlatego, że w naszym organizmie są substancje, które nie powinny się w nim znaleźć lub, że zabrakło w nim substancji, których niedobór spowodował zakłócenie naszej równowagi zdrowotnej a tym samym powstanie wielu chorób.
Według żyjącego w dziewiętnastym wieku doktora Wilhelma Schuesslera istnieje 12 mineralnych soli życia, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Schuessler określał je jako “nieorganiczne elementy w organicznej materii, z której zbudowane jest ludzkie ciało” i wykorzystywał do leczenia swoich pacjentów, osiągając pozytywne rezultaty. Lista dwunastu biochemicznych soli mineralnych obejmuje: fluorek wapnia, fosforan wapnia, fosforan żelaza, chlorek potasu, fosforan potasu, siarczna potasu, fosforan magnezu, chlorek sodu, fosforan sodu, siarczan sodu, ditlenek krzemu, siarczan wapnia.
Do dziś wykorzystuje się sole Schuesslera do leczenia wielu chorób, choć sam proces wymaga trochę cierpliwości. Leczenie może zabierać nawet pół roku. A kurację w wielu przypadkach należy powtórzyć. Plusem jest, że ta kuracja nie ma skutków ubocznych a pacjenci, którzy ją zastosowali mówią, że efekty przechodzą ich najśmielsze oczekiwania.
Co wspólnego mają sole Schuesslera ze złotym panaceum?
Rozważa się czy nie uczynić Aurum Chloratum Natronatum, będącej częścią składową złotego panaceum trzynastą solą mineralną, czy nie dołączyć jej do dwunastu uznanych wcześniej związków soli komórkowych?
Jeżeli popatrzymy na to oczami osoby, która ma świadomość, że istnieje trzynaście znaków zodiaku (ten ostatni znak to Wężownik – Ophiuchus) to wtedy możemy zrozumieć, że brakuje nam jeszcze jednej, należącej do trzynastu podstawowych, najważniejszych soli i, że jest ona „ukrywana”, podobnie jak Wężownik.
Sól ta (Aurum Chloratum Natronatum) zostana odszukana przez studentów Schuesslera. Póżniej przez jego zwolenników zostało odkrytych jeszcze kilkanaście innych soli, które nazwano solami dodatkowymi i, które są obecnie stosowane jak sole podstawowe ale do “zadań specjalnych”.
Uważa się, że Aurum Chloratum Natronatum jest najważniejszą solą, która jest w stanie utlenić wszystkie toksyny, wirusy, bakterie, grzyby oraz pasożyty i co w konsekwencji pozwala pozostałym dwunastu solom jeszcze efektywniej odżywić, odbudowywać organizm i szybko doprowadzić do homeostazy.
To właśnie ten “zapomniany” trzynasty związek był częścią składową zastrzeżonego w dziewiętnastym wieku specyfiku, który odniosł ogromny sukces leczniczy przywracając ludziom zdrowie..

0 komentarzy

Wyślij komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Archiwa

Kategorie