Woda Grandera to pojęcie, które od lat budzi zainteresowanie, emocje i spory. Dla jednych jest symbolem powrotu do „żywej” wody, dla innych – przykładem współczesnej tęsknoty za prostymi rozwiązaniami w świecie zdominowanym przez technologię i chemię. Aby zrozumieć, czym właściwie jest, trzeba cofnąć się do człowieka, od którego wszystko się zaczęło.

Twórcą koncepcji był austriacki wynalazca Johann Grander. W latach 70. XX wieku opracował on metodę, którą nazwał „rewitalizacją wody”. Nie chodziło o filtrowanie ani o dodawanie do niej jakichkolwiek substancji. Sednem pomysłu było przekonanie, że woda może „odzyskać” swoją pierwotną strukturę i właściwości poprzez kontakt z odpowiednio przygotowaną wodą wzorcową, zamkniętą w specjalnym urządzeniu. Według tej koncepcji woda wodociągowa traci swoją naturalną energię wskutek przepływu przez rury, wysokiego ciśnienia czy kontaktu z zanieczyszczeniami środowiskowymi. Proces Grandera miał tę utraconą jakość przywracać.

Zwolennicy tej metody mówią o poprawie smaku, świeżości i trwałości wody. W materiałach promocyjnych pojawiają się opisy bardziej „miękkiego” odczucia w ustach, mniejszego osadzania się kamienia w instalacjach czy lepszej kondycji roślin podlewanych taką wodą. W niektórych hotelach, gospodarstwach rolnych czy basenach montuje się urządzenia rewitalizujące, licząc na poprawę parametrów użytkowych. Idea rozprzestrzeniła się z Austrii na inne kraje Europy, a później również poza nią.

Jednocześnie koncepcja ta spotyka się z wyraźną krytyką ze strony środowisk naukowych. Z perspektywy chemii i fizyki woda jest związkiem o bardzo dobrze poznanej strukturze cząsteczkowej. Jej właściwości wynikają z budowy molekuł H₂O oraz oddziaływań między nimi. Krytycy podkreślają, że pojęcia takie jak „pamięć wody” czy „informacja energetyczna” nie mają jednoznacznego potwierdzenia w uznanych badaniach naukowych. Wskazują również, że brak jest szeroko zakrojonych, niezależnych badań klinicznych, które potwierdzałyby szczególne działanie wody rewitalizowanej w porównaniu ze zwykłą wodą wodociągową.

Spór wokół wody Grandera jest w gruncie rzeczy częścią większej dyskusji o tym, czym jest woda w naszym życiu. Dla współczesnego mieszkańca miasta to przede wszystkim produkt – płynący z kranu, butelkowany, filtrowany. Dla wielu kultur była i pozostaje żywiołem, nośnikiem życia, symbolem czystości i odnowy. W takim kontekście koncepcja rewitalizacji trafia na podatny grunt. Łączy w sobie język techniki z obietnicą powrotu do naturalnej harmonii.

Warto też zauważyć, że zainteresowanie alternatywnymi metodami „poprawiania” wody rośnie w czasach, gdy ludzie coraz częściej kwestionują jakość środowiska i przemysłowych procesów uzdatniania. Chlor, twardość wody, ślady farmaceutyków – to trucizny, które coraz częściej pojawiają się w wodzie. Na tym tle propozycja, która nie wymaga chemicznych dodatków ani skomplikowanych filtrów, może być atrakcyjna.

Woda Grandera nie jest odrębnym rodzajem wody w sensie chemicznym, nie zawiera innych składników niż ta, z której powstała. Jest to raczej efekt działania określonego urządzenia i związanej z nim koncepcji. Jej ocena zależy więc od tego, czy ktoś przyjmuje za wiarygodne założenia dotyczące „informacyjnej” natury wody.

Niezależnie od stanowiska w sporze, warto pamiętać o podstawach. Dla zdrowia podstawowe znaczenie ma regularne picie odpowiedniej ilości wody dobrej jakości, spełniającej normy sanitarne. Woda Grandera jest zjawiskiem na styku technologii, wiary i potrzeby powrotu do natury. Jedni widzą w niej przykład innowacyjnego podejścia, inni – marketingową odpowiedź na lęki współczesnego świata.

Redakcja