Są takie warzywa, które kiedyś były oczywistością. Leżały na stole, trafiały do zupy, chrupało się je między obiadem a kolacją. Dziś stoją gdzieś z boku, przyćmione przez egzotyczne nowinki i „superfoods” z drugiego końca świata. Kalarepa należy właśnie do tej grupy – trochę zapomniana, trochę niedoceniona, a przy bliższym poznaniu zaskakująco nowoczesna w swoim działaniu. To warzywo ma niewiele kalorii, sporo błonnika, solidną dawkę potasu i ten charakterystyczny, lekko pikantny smak.

W czasach, gdy jemy szybko i często bezrefleksyjnie, kalarepa działa trochę jak hamulec ręczny. Już sama jej struktura zmusza do gryzienia, do zatrzymania się na chwilę. To nie jest produkt, który „znika” w dwóch kęsach. I właśnie w tym tkwi jej siła. Błonnik, którego ma naprawdę sporo, nie tylko daje uczucie sytości, ale też porządkuje pracę jelit, stabilizuje poziom cukru we krwi i pomaga wyciszyć napady nagłego głodu.

A skoro o cukrze mowa – kalarepa jest jednym z tych warzyw, które nie robią gwałtownych skoków glukozy. Dla osób, które próbują utrzymać stabilny poziom energii w ciągu dnia albo zmagają się z insulinoopornością, to ogromna zaleta. Organizm dostaje sygnał: spokojnie, nie trzeba magazynować zapasów na później.

Jeśli spojrzeć szerzej, kalarepa należy do rodziny warzyw krzyżowych – tej samej, co brokuły, kapusta czy kalafior, które działają przeciwzapalnie, ochronnie, wspierają naturalne mechanizmy detoksykacji organizmu. Co ciekawe, kalarepa ma jeszcze jedną przewagę nad wieloma innymi produktami – jest „bezproblemowa”. Rzadko uczula, dobrze się trawi, można ją wprowadzać do diety dzieci bez większych obaw. A przy tym daje ogromne pole do kulinarnych eksperymentów. Można ją jeść na surowo, można piec, dusić, ścierać, miksować. I za każdym razem smakuje trochę inaczej.

W codziennym życiu najlepiej sprawdzają się najprostsze rozwiązania. Pokrojona w słupki kalarepa potrafi zastąpić chipsy czy paluszki – i to bez wyrzutów sumienia. Starta na tarce, z odrobiną oliwy i cytryny, zamienia się w lekką, orzeźwiającą surówkę. Upieczona z ziołami nabiera głębi i lekko słodkiego posmaku.

Wyobraźmy sobie prostą, domową potrawę: duszoną kalarepę z czosnkiem, koperkiem i odrobiną śmietankowej nuty.

Obierasz dwie–trzy kalarepy i kroisz je w półplasterki albo kostkę. Na patelni rozgrzewasz niewielką ilość masła klarowanego lub oliwy, dorzucasz posiekany czosnek i chwilę podsmażasz, tylko do momentu aż zacznie pachnieć. Potem wrzucasz kalarepę, lekko solisz i podlewasz kilkoma łyżkami wody. Całość dusi się pod przykryciem, aż warzywo zmięknie, ale nadal zachowa sprężystość. Na końcu dodajesz łyżkę dobrej śmietanki albo jogurtu naturalnego, dużo świeżego koperku i odrobinę pieprzu. Smak jest zaskakująco pełny – coś między młodą kapustą a delikatnym kalafiorem, z lekką słodyczą i świeżością.

To danie można podać samo, z kromką dobrego chleba, albo jako dodatek do ryby czy jajka sadzonego. I nagle okazuje się, że coś, co jeszcze niedawno było tylko „warzywem na przekąskę”, staje się pełnoprawnym elementem posiłku.

Redakcja